Droga Krzyżowa

Wprowadzenie

Drogę Krzyżową odprawiamy szczególnie w piątki Wielkiego Postu i w Wielki Piątek — w kościele przy stacjach, na kalwarii albo prywatnie. Przy każdej stacji przyklękamy.

W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.

Amen.

Panie Jezu Chryste, stajemy na początku Twojej drogi krzyżowej. Chcemy iść za Tobą nie tylko wzrokiem i pamięcią, ale i sercem, które pragnie się nawrócić. Otwórz nam oczy, abyśmy zobaczyli, ile kosztowała Cię nasza wolność. Który żyjesz i królujesz na wieki wieków.

Amen.

Przy każdej stacji prowadzący mówi: „Kłaniamy Ci się, Panie Jezu Chryste, i błogosławimy Tobie”, a lud odpowiada: „Żeś przez krzyż i mękę swoją świat odkupić raczył”. Po rozważaniu śpiewamy zwrotkę pieśni pasyjnej albo wezwanie „Któryś za nas cierpiał rany”.

Stacja I — Pan Jezus na śmierć skazany

Kłaniamy Ci się, Panie Jezu Chryste, i błogosławimy Tobie.

Żeś przez krzyż i mękę swoją świat odkupić raczył.

Piłat wiedział, że Jezus jest niewinny, a mimo to wydał Go na śmierć, bo bardziej bał się tłumu niż prawdy. Umył ręce i uznał sprawę za zamkniętą. Ilekroć milczymy tam, gdzie trzeba stanąć po stronie skrzywdzonego, powtarzamy jego gest. Panie Jezu, Ty przyjąłeś niesprawiedliwy wyrok bez słowa skargi — daj nam odwagę wyboru prawdy także wtedy, gdy kosztuje.

Któryś za nas cierpiał rany,

Jezu Chryste, zmiłuj się nad nami.

Stacja II — Pan Jezus bierze krzyż na swoje ramiona

Kłaniamy Ci się, Panie Jezu Chryste, i błogosławimy Tobie.

Żeś przez krzyż i mękę swoją świat odkupić raczył.

Jezus nie odrzuca krzyża i nie szuka łatwiejszej drogi — bierze go na ramiona jako wolę Ojca i cenę naszego zbawienia. Naszych krzyży zwykle sami nie wybieramy: choroba, samotność, trud codziennych obowiązków, cudza niesprawiedliwość. Panie, naucz nas przyjmować je nie z rezygnacją, lecz z miłością. Wtedy przestają nas miażdżyć, a zaczynają przemieniać.

Któryś za nas cierpiał rany,

Jezu Chryste, zmiłuj się nad nami.

Stacja III — Pierwszy upadek Pana Jezusa

Kłaniamy Ci się, Panie Jezu Chryste, i błogosławimy Tobie.

Żeś przez krzyż i mękę swoją świat odkupić raczył.

Ciężar drzewa powala Jezusa na ziemię. Bóg, który podtrzymuje świat, leży w prochu drogi — tak nisko zszedł, aby nas podnieść. Nasze upadki bywają podobne: nagłe, wstydliwe, na oczach innych. Panie, gdy upadamy, daj nam siłę, by wstać i iść dalej.

Któryś za nas cierpiał rany,

Jezu Chryste, zmiłuj się nad nami.

Stacja IV — Pan Jezus spotyka swoją Matkę

Kłaniamy Ci się, Panie Jezu Chryste, i błogosławimy Tobie.

Żeś przez krzyż i mękę swoją świat odkupić raczył.

Spojrzenie Matki i Syna spotyka się na drodze krzyżowej — bez słów, bo słowa byłyby tu za małe. Maryja nie zatrzymuje Jezusa i nie odwraca wzroku; idzie z Nim do końca. Tak wygląda miłość, która nie ucieka od cierpienia bliskich. Matko Bolesna, naucz nas trwać przy tych, którym nie umiemy pomóc.

Któryś za nas cierpiał rany,

Jezu Chryste, zmiłuj się nad nami.

Stacja V — Szymon z Cyreny pomaga nieść krzyż Panu Jezusowi

Kłaniamy Ci się, Panie Jezu Chryste, i błogosławimy Tobie.

Żeś przez krzyż i mękę swoją świat odkupić raczył.

Szymon wracał z pola i został przymuszony do pomocy — nie było w tym ani jego planu, ani jego zasługi. A jednak to on jako jedyny naprawdę odciążył ramiona Jezusa. Bóg często wpisuje nas w cudzy krzyż wtedy, gdy się tego najmniej spodziewamy. Panie, spraw, byśmy nie mijali obojętnie tych, którzy dziś nie udźwigną sami.

Któryś za nas cierpiał rany,

Jezu Chryste, zmiłuj się nad nami.

Stacja VI — Święta Weronika ociera twarz Panu Jezusowi

Kłaniamy Ci się, Panie Jezu Chryste, i błogosławimy Tobie.

Żeś przez krzyż i mękę swoją świat odkupić raczył.

Weronika przecisnęła się przez tłum, żeby uczynić rzecz z pozoru drobną: podać chustę. Nie zmieniła biegu wydarzeń, ale zmieniła to, co mogła — i tego Jezus nie zapomniał. Dobro nie musi być wielkie, żeby było prawdziwe. Panie, odbij swoje oblicze w naszych sercach, jak odbiło się na jej chuście.

Któryś za nas cierpiał rany,

Jezu Chryste, zmiłuj się nad nami.

Stacja VII — Drugi upadek Pana Jezusa

Kłaniamy Ci się, Panie Jezu Chryste, i błogosławimy Tobie.

Żeś przez krzyż i mękę swoją świat odkupić raczył.

Drugi upadek jest cięższy od pierwszego, bo sił jest już mniej, a droga wciąż daleka. Tak bywa z grzechem, do którego wracamy mimo postanowień i mimo spowiedzi. Panie, nie pozwól nam uwierzyć, że skoro upadliśmy znowu, to już nic z tego nie będzie. Ty powstałeś i nas podnosisz.

Któryś za nas cierpiał rany,

Jezu Chryste, zmiłuj się nad nami.

Stacja VIII — Pan Jezus pociesza płaczące niewiasty

Kłaniamy Ci się, Panie Jezu Chryste, i błogosławimy Tobie.

Żeś przez krzyż i mękę swoją świat odkupić raczył.

Córki jerozolimskie, nie płaczcie nade Mną; płaczcie raczej nad sobą i nad waszymi dziećmi! (Łk 23,28)

Jezus nie odrzuca współczucia kobiet z Jerozolimy, ale prowadzi je dalej: od wzruszenia do nawrócenia. Łatwiej litować się nad cudzym cierpieniem niż zmienić własne życie. Płacz, który nic po sobie nie zostawia, jest tylko emocją. Panie, niech nasze poruszenie serca zamieni się w konkretny czyn.

Któryś za nas cierpiał rany,

Jezu Chryste, zmiłuj się nad nami.

Stacja IX — Trzeci upadek Pana Jezusa

Kłaniamy Ci się, Panie Jezu Chryste, i błogosławimy Tobie.

Żeś przez krzyż i mękę swoją świat odkupić raczył.

Trzeci raz Jezus leży na ziemi, kilka kroków przed szczytem Golgoty. Nie poddaje się, choć wszystko przemawia za tym, żeby zostać w prochu. Bywa, że i my upadamy tuż przed końcem drogi — u progu dobra, które było już blisko. Panie, daj nam wytrwałość, która nie mierzy własnych sił, lecz ufa Tobie.

Któryś za nas cierpiał rany,

Jezu Chryste, zmiłuj się nad nami.

Stacja X — Pan Jezus z szat obnażony

Kłaniamy Ci się, Panie Jezu Chryste, i błogosławimy Tobie.

Żeś przez krzyż i mękę swoją świat odkupić raczył.

Odarcie z szat to odebranie ostatniej rzeczy, jaka Mu została — resztki godności w oczach patrzących. Jezus staje przed światem tak ubogi, jak przyszedł na świat w Betlejem. W ludziach pozbawionych domu, pracy i dobrego imienia On wciąż stoi obnażony. Panie, naucz nas szanować godność każdego człowieka.

Któryś za nas cierpiał rany,

Jezu Chryste, zmiłuj się nad nami.

Stacja XI — Pan Jezus przybity do krzyża

Kłaniamy Ci się, Panie Jezu Chryste, i błogosławimy Tobie.

Żeś przez krzyż i mękę swoją świat odkupić raczył.

Ręce, które błogosławiły i uzdrawiały, zostają przebite gwoździami. Jezus pozwala się unieruchomić, bo miłość, która się nie wycofuje, wygląda właśnie tak. Nasze ręce bywają wolne, a przecież nic dobrego nie czynią. Panie, przybij do swojego krzyża naszą obojętność.

Któryś za nas cierpiał rany,

Jezu Chryste, zmiłuj się nad nami.

Stacja XII — Pan Jezus umiera na krzyżu

Kłaniamy Ci się, Panie Jezu Chryste, i błogosławimy Tobie.

Żeś przez krzyż i mękę swoją świat odkupić raczył.

Ojcze, w Twoje ręce powierzam ducha mojego. (Łk 23,46)

Klękamy i przez chwilę trwamy w milczeniu.

Jezus umiera nie jako pokonany, lecz jako Ten, kto zaufał do końca. Tutaj rozstrzyga się nasze zbawienie i tutaj traci ostatnie słowo ludzka rozpacz. Krzyż z narzędzia hańby staje się znakiem zwycięstwa. Panie, gdy przyjdzie nasza godzina, daj nam odejść z tą samą ufnością.

Któryś za nas cierpiał rany,

Jezu Chryste, zmiłuj się nad nami.

Stacja XIII — Pan Jezus zdjęty z krzyża

Kłaniamy Ci się, Panie Jezu Chryste, i błogosławimy Tobie.

Żeś przez krzyż i mękę swoją świat odkupić raczył.

Martwe Ciało Syna składają na kolanach Matki — Maryja przyjmuje Go po raz ostatni w milczeniu. To ta sama Matka, która trzymała Go jako Dziecię w Betlejem. W Jej ramionach mieści się cały ból świata i cała nadzieja. Matko Bolesna, przyjmij również nasze cierpienia i zanieś je Synowi.

Któryś za nas cierpiał rany,

Jezu Chryste, zmiłuj się nad nami.

Stacja XIV — Pan Jezus złożony do grobu

Kłaniamy Ci się, Panie Jezu Chryste, i błogosławimy Tobie.

Żeś przez krzyż i mękę swoją świat odkupić raczył.

Kamień zamyka grób i wydaje się, że to już koniec. Uczniowie rozchodzą się z pustymi rękami, bo jeszcze nie rozumieją. A jednak w tym grobie dojrzewa poranek Zmartwychwstania. Panie, gdy nasze życie zamyka się jak grób, daj nam wiarę, że nie mówisz ostatniego słowa przez śmierć.

Któryś za nas cierpiał rany,

Jezu Chryste, zmiłuj się nad nami.

Stacja XV — Zmartwychwstanie Pana Jezusa

Stacja opcjonalna. Nie należy do klasycznego układu czternastu stacji; wiele wspólnot dodaje ją, aby Droga Krzyżowa nie kończyła się przy grobie. Można ją opuścić.

Kłaniamy Ci się, Panie Jezu Chryste, i błogosławimy Tobie.

Żeś przez krzyż i mękę swoją świat odkupić raczył.

Trzeciego dnia grób okazał się pusty, a kamień odsunięty. Chrystus żyje — i to jest ostatnie słowo Boga o naszym losie. Krzyż nie został cofnięty ani unieważniony, ale przestał być znakiem klęski. Panie Zmartwychwstały, prowadź nas drogą, która nie kończy się na Golgocie.

Któryś za nas cierpiał rany,

Jezu Chryste, zmiłuj się nad nami.

Zakończenie

Panie Jezu Chryste, dziękujemy Ci za to, że przeszedłeś drogę krzyża do końca i nie zostawiłeś nas samych w naszym cierpieniu. Spraw, aby rozważanie Twojej męki wydało w nas owoc nawrócenia, cierpliwości i miłości bliźniego. Który żyjesz i królujesz na wieki wieków.

Amen.

Na zakończenie odmawiamy Ojcze nasz, Zdrowaś Maryjo i Chwała Ojcu w intencjach Ojca Świętego.

Odpust

Za odprawienie Drogi Krzyżowej można uzyskać odpust zupełny. Nabożeństwo należy odprawić przed prawnie erygowanymi stacjami, przechodząc od stacji do stacji — przy nabożeństwie wspólnotowym wystarczy, że przechodzi prowadzący — i rozważając mękę Pańską.

Kto jest prawnie przeszkodzony, na przykład z powodu choroby albo niemożności wyjścia z domu, uzyskuje ten sam odpust zupełny, jeżeli przynajmniej przez pół godziny pobożnie czyta i rozważa mękę Pana naszego Jezusa Chrystusa. Ta droga stoi otworem także przed tym, kto odprawia Drogę Krzyżową z tego modlitewnika, leżąc w domu albo w szpitalu.

Do tego dochodzą zwykłe warunki odpustu zupełnego: spowiedź sakramentalna, Komunia święta, modlitwa w intencjach Ojca Świętego i wolność od przywiązania do jakiegokolwiek grzechu.