Duchowa Adopcja Dziecka Poczętego

Formuła przyrzeczenia

Przyrzeczenie składa się prywatnie — najlepiej przed krzyżem lub wizerunkiem Matki Bożej — albo uroczyście, we wspólnocie. W miejsce N. wymieniamy swoje imię i datę rozpoczęcia.

Najświętsza Panno, Bogarodzico Maryjo, wszyscy Aniołowie i Święci, wiedziony pragnieniem niesienia pomocy w obronie nienarodzonych, ja, N., postanawiam mocno i przyrzekam, że od dnia N. biorę w duchową adopcję jedno dziecko, którego imię Bogu jest wiadome, aby przez dziewięć miesięcy każdego dnia modlić się o uratowanie jego życia oraz o sprawiedliwe i prawe życie po urodzeniu.

Postanawiam:

• odmawiać codzienną modlitwę w intencji nienarodzonego dziecka,
• odmawiać codziennie jedną tajemnicę różańca,
• przyjąć nadto — nieobowiązkowo — dodatkowe postanowienia.

Kobiety mówią: „wiedziona pragnieniem”.

Modlitwa codzienna

Panie Jezu, za wstawiennictwem Twojej Matki, Maryi, która urodziła Cię z miłością, oraz za wstawiennictwem świętego Józefa, człowieka zawierzenia, który opiekował się Tobą po narodzeniu, proszę Cię w intencji tego nienarodzonego dziecka, które duchowo adoptowałem, a które znajduje się w niebezpieczeństwie zagłady. Proszę, daj rodzicom miłość i odwagę, aby swoje dziecko pozostawili przy życiu, które Ty sam mu przeznaczyłeś.

Amen.

Kobiety mówią: „które duchowo adoptowałam”.

Zasady

Przez dziewięć miesięcy — tyle, ile dziecko rośnie pod sercem matki — każdego dnia odmawia się powyższą modlitwę oraz jedną tajemnicę różańca (Ojcze nasz i dziesięć razy Zdrowaś Maryjo). Dodatkowe postanowienia są dobrowolne; warto, by były realne.

Zapomnienie o modlitwie w jednym dniu nie przerywa duchowej adopcji — przedłuża się ją wtedy o opuszczone dni. Dłuższa przerwa (miesiąc, dwa) wymaga ponowienia przyrzeczenia.

Duchową adopcję może podjąć każdy: osoby świeckie i konsekrowane, kobiety i mężczyźni, w każdym wieku. Dzieci podejmują ją pod opieką rodziców.