Sakrament święceń

Przy chrzcie dziecka, w konfesjonale, przy ślubie, przy trumnie bliskiej osoby — prawie zawsze jest przy nas ksiądz. Rzadko myślimy o tym, skąd się księża biorą. A biorą się właśnie z sakramentu święceń: za każdym chrztem, każdą spowiedzią, każdą Mszą stoi konkretny człowiek, który kiedyś usłyszał wezwanie i odpowiedział „tak".

W sakramencie święceń Chrystus posyła ludzi do służby Kościołowi. Nie chodzi o stanowisko ani o władzę — chodzi o służbę. Ksiądz nie przyjmuje święceń dla siebie; przyjmuje je dla innych: by chrzcić, rozgrzeszać, sprawować Eucharystię, być blisko ludzi w ich najważniejszych i najtrudniejszych chwilach. Kościół wierzy, że przez nałożenie rąk biskupa działa tu sam Bóg — to On powołuje i On daje siłę, by tej drodze sprostać.

Sakrament święceń ma trzy stopnie: diakonat, prezbiterat (kapłaństwo) i biskupstwo. Na co dzień spotykamy przede wszystkim prezbiterów — księży. Ich droga zaczyna się jednak dużo wcześniej, od cichego pytania: „a może Bóg woła właśnie mnie?".

To pytanie może usłyszeć nastolatek, student, ale i ktoś dojrzały. Nie trzeba być „idealnym" ani mieć wszystkiego pewnego — wystarczy odwaga, by potraktować je poważnie. A tej drogi nikt nie przechodzi sam.

Jak rozpoznać powołanie?

Powołanie rzadko bywa głośnym znakiem. Częściej jest myślą, która wraca — podczas modlitwy, Mszy, rozmowy, lektury. Bóg zwykle nie zmusza; zaprasza. Rozeznanie polega na tym, by tej myśli nie zagłuszyć, lecz spokojnie ją sprawdzić: w modlitwie, przy sakramentach i z pomocą kogoś doświadczonego.

Droga do kapłaństwa

Przygotowanie do święceń odbywa się w wyższym seminarium duchownym. Formacja trwa sześć lat i obejmuje cztery wymiary: ludzki, duchowy, intelektualny (studia filozoficzno-teologiczne) oraz pastoralny. Kończy się magisterium z teologii i — dla tych, którzy potwierdzą swoje powołanie — święceniami diakonatu, a następnie prezbiteratu.

Seminarium naszej diecezji

Kandydaci do kapłaństwa diecezji zamojsko-lubaczowskiej formują się w Wyższym Seminarium Duchownym Diecezji Zamojsko-Lubaczowskiej w Lublinie (ul. Orzechowskiego 10). Seminarium powstało w 1992 roku — razem z diecezją. Klerycy mieszkają we wspólnym domu formacyjnym w Lublinie, tworząc wspólnotę, a studia teologiczne odbywają na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim Jana Pawła II.

Pierwszy krok

• Porozmawiaj z księdzem, któremu ufasz — w swojej parafii lub ze swoim spowiednikiem
• Skontaktuj się z diecezjalnym duszpasterzem powołań lub bezpośrednio z seminarium
• Więcej informacji znajdziesz na stronie seminarium oraz w dziale „Instytucje" na stronie diecezji

Rozeznanie nie zobowiązuje od razu do niczego — to czas, by uczciwie sprawdzić, dokąd Bóg prowadzi.

Modlitwa o powołania

Nie każdy jest powołany do kapłaństwa — ale każdy może pomóc, by powołań nie zabrakło. Kościół prosi o modlitwę za tych, którzy już są w drodze, i za tych, którzy jeszcze się wahają. To zadanie dla całej wspólnoty: rodzin, młodych i osób starszych.